Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/32827 K.2024/1235

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2014/364 Esas, 2016/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına; nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi, 52 nci, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis, 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği özetle; eksik inceleme ve araştırma ile delillerin takdirinde hataya düşülerek karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, ticari alışverişte bulunduğu katılana aldığı malzemeler karşılığında suça konu çeki kendisi ile ilgisi olmayan firmanın cirosunu yapıp sahte olarak düzenleyerek vermek suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; iddia, savunma, tanık anlatımı, kriminal inceleme raporu ve ve tüm dosya kapsamı itibarıyla yüklenen suçların sübut bulduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. Sanığa yüklenen dolandırıcılık eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi gereğince bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, ek savunma hakkı tanınarak 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve son cümlesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi uyarınca ceza tayin edilmek suretiyle eksik ceza tayini,

2. İddianamede sevk maddesi olarak gösterilmediği halde 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi uyarınca sanığa hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin tatbiki ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanınmadan tekerrür hükümlerinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3. Tekerrüre esas teşkil eden Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi ilamının esas numarası 2006/530 olduğu halde 2006/509 olarak gösterilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2014/364 Esas, 2016/49 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,