Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/33766 K.2024/5654

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Antalya 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarihli ve 2016/231 Esas, 2016/146 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) ve (son) bentleri, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62, 52, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık almış olduğu cezayı temyiz etmek istediğine dair dilekçe vermiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, sahibinden.com isimli internet sitesinde kiralık ev ilanı verdiği, bu ilanı gören mağdurun, ilanda belirtilen irtibat numarasını arayarak evi görmek istediğini söylediği, sanığın, kendisinin polis olduğunu, karakolda olduğunu, evin anahtarının yeğeninde olduğunu söylediği ve temyiz dışı sanık ...'nın evi mağdura ve mağdurun müşterisine gösterdiği, mağdurun müşterisinin evi kiralamaya karar vermesi üzerine sanık ...'ın katılanın ofisine gittiği ve orada kira kontratı yapıldığı, ayrıca mağdurun müşterisinin 1.200,00 TL parayı sanık ...'a verdiği, ancak daha sonra sanığın evin anahtarını vermediği gibi telefonları da açmadığı,

mağdurun müşterisine bu parayı vermek zorunda kaldığı olayla ilgili olarak açılan kamu davasında, sanık suçlamaları kabul etmiş, kovuşturma aşamasında zararı gidermiş, Mahkemece sanık savunması, mağdur beyanı ve tüm dosya kapsamı ile sanığın atılı suçu işlediği kabulü ile hakkında temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın, internet sitesinde ilan verdikten sonra kendisiyle iletişime geçen mağdur ile yüz yüze gelerek görüştüğünün ve akabinde devam ettirdiği hileli hareketlerle mağduru aldatıp haksız menfaat temin ettiğinin toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, bu şekilde sübut bulan eyleminin,

hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü madde fıkraları gereğince uzlaştırma kapsamında kalan ve 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek aynı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması

2.Kabule göre de; 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarihli ve 2016/231 Esas, 2016/146 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,