Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/35141 K.2026/823

Yapılan ön incelemesi neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği görüşüldü;

Suçtan zarar gören taraf kamu tüzel kişisi olduğundan uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma gerekçesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, öne sürülen diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 02.03.2010 tarihli ve 2010/9-47 Esas, 2010/45 Karar sayılı ilamı ile dairemizin benzer nitelikteki yerleşik kararlarında belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için objektif ve subjektif koşulların bir arada bulunmasının gerektiği, bu şartların sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını kabul etmesi, daha önce kasıtlı başka suçtan sabıkasının bulunmaması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri itibariyle ve duruşmadaki tutum ve davranışlarına göre yeniden suç işlemeyeceği yönünde kanaate varılması,

suçun işlenmesiyle oluşan mağdur ve kamunun zararının aynen iade, tazmin ve önceki hale getirme suretiyle giderilmesinden ibaret olduğu, işlenen suç nedeniyle oluşmuş somut bir zararın da bulunmadığı gözetilerek, adli sicil kaydına göre suç tarihi itibarıyla sabıkasız olan ve duruşmadaki iyi hali gerekçe gösterilerek takdiri indirim nedeni uygulanan,

kamunun zararını aynen iade suretiyle gideren ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını kabul eden sanık hakkında "adli sicil kaydı dikkate alındığında şartları oluşmadığından" bahisle dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2. Hüküm fıkrasında temel cezanın tayini sırasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK’nın 155/2 maddesi yerine 257/2 maddesi olarak yanlış gösterilmesi,