Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/36777 K.2021/10686

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK’nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş, “sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu biri diğerinin unsuru olmadığı gibi her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği,

aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlenmesi veya farklı beyanname dönemlerinde sahte fatura kullanılması eylemlerinde her takvim yılı ve her suç bakımından zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği nazara alındığında; ...

Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2014 tarihli, 2014/464 Esas ve 2014/200 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2009 takvim yılında hem sahte fatura düzenleme hem de sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açılmasına karşın, sanığın her iki eylemlerini de kapsayacak şekilde tek mahkûmiyet hükmü kurulması ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.