Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/38251 K.2023/6083

5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 311 inci maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme mercinin Yargıtay’ın ilgili dairesi olduğu anlaşıldığından, Mahkemenin 09.11.2015 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararlarının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık ile 08.10.2015 günlü hüküm kendisine sanık müdafii sıfatıyla tefhim edilen Av...... arasında vekalet veya herhangi bir şekilde müdafiilik ilişkisi bulunduğuna dair dosya kapsamında bir bilgi ve belge bulunmadığı, Av. ...'nın katıldığı hüküm celsesinde sanığın bulunmadığı ve Av.Mustafa Akçalı'nın 06.11.2015 tarihli dilekçesinde kendisinin başka bir dosyası ile karıştırarak bu dosyaya ait hüküm duruşmasına katıldığını, sanığı ve müdafini tanımadığını beyan etmiş olduğu anlaşıldığından sanık lehine yapılan değerlendirme ile eski hale getirme taleplerinin kabulüyle,

sanık müdafilerinin öğrenme üzerine yaptığı temyiz başvurularının 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2015/424 Esas, 2015/628 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemleri; sanıkla hiç bir vekalet ilşikisi olmayan yanlışlıkla hüküm celsesine katılan avukata hükmün tefhim edilmesi nedeniyle hükümden haberdar olmayan sanığın elinden temyiz hakkının alınmasının hukuka aykırı olması nedeniyle temyiz talebinin reddine dair ek kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2014/851 Esas, 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.11.2018 tarihli ve 2018/339 Esas, 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca da farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan,

asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesinin savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu şeklindeki kararları uyarınca.

UYAP sisteminden yapılan sorgulamaya göre sanığın, hüküm tarihinde farklı yargı çevresindeki Gölbaşı K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğunun anlaşılması karşısında; savunmasında duruşmalardan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, kısa kararın okunduğu oturumda hazır edilmeksizin ya da ses ve görüntü bilişim sistemi (SEGBİS) aracılığı ile savunması alınmaksızın hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196 ncı maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2015/424 Esas, 2015/628 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,