Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/39321 K.2022/1416

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi karşısında 25.09.2014 tarihli mahkumiyet hükmünün sanığa SEGBİS yoluyla tefhim edildiği ancak ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.04.2013 tarihli, 2012/1533 Esas ve 2013/113 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere;

başvurulacak kanun yoluna ilişkin bildirimin, sürenin başlangıcının tefhim ve tebliğ olarak gösterilmiş bulunması nedeniyle yanıltıcı mahiyette olduğundan, sanığın öğrenme üzerine verdiği 19.08.2019 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu ve bu sebeple talebinin eski hale getirme nedeni olarak kabulü ile sanığın temyiz talebinin reddine dair Mahkemenin 27.08.2019 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, TCK’nin 58. maddesi hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulama yönünden Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama gideri olarak hesaplanan miktarın CMK'nin 324/4 maddesine 6352 sayılı Kanun’un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktarın altında kalması nedeniyle hazineye yükletildiğinden, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edimemiştir.