Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/40902 K.2025/12468

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dileçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.05.2018 tarihli ve 2010/611 Esas, 2018/157 Karar sayılı kararı ile, sanıklar ... ve ...'ın kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 158/1-e-son, 62/1, 52/2, 53/1-3. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis ve 700,00 T.L. Adli para cezası ile mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 25.11.2019 tarihli ve 2019/401 Esas, 2019/1300 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık ... ve sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararlarının kaldırılmasına karar verilerek sanıklar ... ve ...'ın kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanıkların üzerine atılı dolandırıcılık suçunun sabit olduğu, sanıkların ayrı ayrı mahkumiyetleri yerine beraatlerine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek sanıklara yüklenen suçların yasal unsurları itibarıyla oluşmadığına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kabulünde bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmakla, katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiş, ancak;

5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 303/1-a maddesi uyarınca, sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesin'ce verilen mahkumiyet kararlarının kaldırılarak, sanıkların üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmek suretiyle istinaf istemlerinin düzeltilerek esastan reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde doğrudan sanıkların beraatlerine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise, de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 25.11.2019 tarihli ve 2019/401 Esas, 2019/1300 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-h maddesi gereği hüküm fıkrasının ilk dört paragrafının çıkartılarak yerine, “5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 303/1-a maddesi uyarınca, sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesin'ce verilen mahkumiyet kararlarının kaldırılarak,

sanıkların üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmek suretiyle istinaf istemlerinin düzeltilerek esastan reddine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,