Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/41777 K.2025/4643

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılanın sanıktan kiraladığı araç için, araçta meydana gelebilecek muhtemel zararlara karşılık teminat olması açısından sanığa suça konu senedi boş bir şekilde imzalayarak Verdiği, sanığın ise bu senedi 01.05.2014 vade tarihli, alacaklısı ..., borç miktarı 15.000,00 TL olacak şekilde doldurup hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen ...'ya , ... tarafından da bu senetle ilgili 12.06.2015 tarihinde katılan aleyhine icra takibi başlatıldığı, sanığın bu suretle üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekili ve sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 01.05.2001 tarihli ve 2001/6-70 Esas, 2001/77 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, imza sahibinin tevdi ettiği kişinin kağıdın zilyetliğinden vazgeçerek bunu başka bir kişiye vermesi halinde, kağıdın yeni zilyedi olan açısından “esasen kendisine tevdi ve teslim olunmayan kağıdı bertakrip (hukuka aykırı) ele geçirme” keyfiyetinin gerçekleşmiş olacağı, bu itibarla somut olayda;

açığa imza atandan aldığı kağıdı ...'ya veren sanığın eyleminin “bertakrip ele geçiren failin” fiiline iştirak niteliği taşıdığı anlaşılmakla sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 209 uncu maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla aynı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki “resmi belgede sahtecilik” suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek hüküm kurulması,

2. Sanığın tekerrüre esas alınan Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/120 Esas ve 2013/399 Karar sayılı kararının her ne kadar 04.09.2013 tarihinde kesinleştiği belirtilmiş ise de; ilgili kararın Yargıtay 18. Ceza Dairesi’nin 2015/18661 Esas, 2016/8830 Karar sayılı ilamı ile bozulduğu ve bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan Tekkeköy (Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.02.2010 tarihli ve 2008/750 Esas ve 2010/76 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,