Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/5949 K.2023/8204

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2016 tarihli ve 2013/368 Esas, 2016/139 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; Resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin birinci fıkrasının b bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca, 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, büyük bir firma sahibi olarak böyle bir ilişkiye girmesinin mümkün bulunmadığına, bir çok iş arayan şoför bulunmasına rağmen alkol nedeniyle ehliyetine el konulmuş birisini işe almasında menfaatinin bulunmadığına, her türlü şüpheden uzak somut bir delil bulunmadığı halde mahkumiyet verilmesinin yanlış olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'ın yanında şoför olarak çalışan temyiz dışı sanık ...'ın, yine temyiz dışı sanık ...'ın bilgisi dahilinde onun sürücü belgesi bilgilerini kullanarak sanık ...'nün oluşturduğu sahte sürücü belgesi ile yakalanması biçimindeki eylemler nedeniyle sanık ...'in suça konu belgeyi kullanması, diğer sanıkların da bu suça iştirak etmesi gerekçesiyle sanıklar hakkında kamu davası açılmıştır.

2. Temyiz dışı sanık ...'in daha önce de çalıştığı sanık ...'nün yanına yeniden şoför olarak girdiğini, kendisine ait gerçek sürücü belgesine 2013 yılına kadar el konulduğunu, kendisinden fotoğraf isteyen sanık ...'nün aynı yerde çalışan sanık ...'ın sürücü belgesi bilgilerini kullanarak hazırladığı sahte sürücü belgesini kendisine verdiğini, kullanırken yakalandığını beyan ettiği, sanık ...'nün kendisine ait firmada birçok insanın çalıştığını, daha önce 2009 yılında işe giren ...'in belge fotokopilerini iş yerinde bulunduğunu, bir süre çalışıp ayrıldıktan sonra yeniden işe giren sanıktan bu kez belge fotokopilerini almadıklarını,

söz konusu sahte işlemden haberdar olunca maaşını vererek işten çıkardığını, ayrıca para istemesi ve vermemesi nedeniyle kendisine karşı husumeti olabileceğini, iş arayan bir çok insan varken alkol nedeniyle sürücü belgesine el konulan birini işe almasının menfaatine uygun olmadığını beyan ederek atılı suçlamaları kabul etmediği, temyiz dışı sanık ...'ın da ... ile aynı aracı kullanmaları nedeniyle araçta bulunan belgeleri kendisinin haberi olmaksızın temin edip sahtesinin yapmış olabileceğini, kesinlikle sahtecilik işlemlerinden haberinin olmadığını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmediği,

alınan bilirkişi raporunda belgenin tamamen sahte olduğunun ve yapılan sahteciliğin aldatma kabiliyetini haiz olduğunun bildirildiği, Mahkeme tarafından belge üzerinde gözlem yapıldığı anlaşılmıştır.

3. Mahkeme tarafından sanıkların savunmaları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği kabul ederek temyize konu mahkûmiyet kararı verilmiştir. Sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, temyize konu edilmemiş, yine sanık ... hakkındaki hüküm temyiz edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık ...'ın yanında şoför olarak çalışan temyiz dışı sanık ...'ın, yine temyiz dışı sanık ...'ın bilgisi dahilinde sürücü belgesi bilgilerini kullanarak sanık ...'nün oluşturduğu sahte sürücü belgesi ile yakalanması biçimindeki eylemler nedeniyle açılan kamu davasında; sanığın cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre;

2. Hüküm kurulduğu sırada uygulama maddesi olarak sehven Türk Ceza Kanunu'nun 142 nci maddesinin birinci fıkrasının b bendinin gösterilmesi,

3. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçeli bölümünde açıklanan nedenlerle Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2016 tarihli ve 2013/368 Esas, 2016/139 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,