Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/4839 K.2022/18443

...

UYAP üzerinden yapılan incelemede, sanığın 06.11.2007-24.04.2012 tarihleri arasında cezaevinde bulunduğunun belirlenmesi karşısında, yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın ikamet adresinde tebliğ edilmesinin usule uygun olmadığı; sanığın talebi üzerine gerekçeli karar 01.09.2020 tarihinde cezaevinde tebliğ edildikten sonra, kanun yararına bozma talebini içerir dilekçenin 14.09.2020 tarihinde verildiği anlaşılmış ise de;

hüküm fıkrasına "5271 sayılı CMK'nin 263/1. maddesi gereğince cezaevinde bulunan sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta dilekçe vererek kanun yoluna başvurabileceğinin" yazılmaması nedeniyle, kanun yararına bozma istemli dilekçesinin temyiz dilekçesi olarak ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nin 7 ve 5252 sayılı TCK’nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen 765 sayılı TCK’nin 350/3.

(5237 sayılı TCK’nin 204/1) maddesinde düzenlenen "Hüviyet cüzdanı, nüfus tezkeresi, pasaport ve benzeri belgelerde sahtecilik" suçunun Kanundaki cezasının miktarı ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;