Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/6425 K.2025/881

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği sanık ...'in yokluğunda verilen hükmün, MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, sanık işte olduğundan T.K.

21/1'e göre tebliğ edildiği anlaşılmakla, UYAP kayıtlarından yapılan incelemede sanığın tebliğ tarihi itibari ile Adana 1 No'lu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu, bu nedenle sanığa cezaevi kanalı ile tebligat yapılması gerekirken, sanığın MERNİS adresine yapılan tebliğin usulsüz olduğu, Tebligat Kanun'unun 32/2. maddesi gereğince usulsüz tebliğ halinde, muhatabın hükmü öğrendiğini beyan ettiği tarihin tebliğ tarihi kabul edilmesi gerektiği de dikkate alınarak sanık ...'in 22.04.2022 tarihli temyiz talebinin öğrenme üzerine süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı belirlenerek yapılan ön inceleme neticesinde, gereği düşünüldü: Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası olan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.