Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/7244 K.2025/1090

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine resmi belgede sahtecilik suçuna ilişkin hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, sanık hakkında 5809 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün kesin nitelikte olduğu tespit edilmekle ve sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin hükmolunan ceza miktarına göre reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

A. 5809 sayılı Kanun'a Aykırılık Suçu Yönünden

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.01.2012 tarihli ve 2011/3-222 Esas, 2012/5 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, önödeme sonucu verilen düşme kararlarının da 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinde sayılan hükümlerden olup, bu kararların temyiz edilebilirlik sınırının 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibarıyla halen uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesinin ikinci fıkrasının bir numaralı bendine göre saptanması gerektiğinden, önödemeye esas alınan miktann temyiz edilebilirlik sınırını tayin edeceği nazara alındığında.

14.04.2011 tarihli ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un geçici 2. maddesi uyarınca temyiz kesinlik sınırının 14.04.2011 tarihinden itibaren 3.000,00 TL'ye çıkartılmış olması karşısında, sanık hakkında verilen ve 5809 sayılı Kanun’a aykırılık suçundan önödemeye esas alınan 1.362,30 TL'nin miktar itibarıyla belirtilen kesinlik sınırın altında kaldığı anlaşıldığından,

katılan kurum vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Resmi Belgede Sahtecilik Suçu Yönünden