Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/7470 K.2025/992

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Temyizin kapsamına göre; Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2018 tarihli ve 2016/713 Esas, 2018/277 Karar sayılı kararı ile sanığın bilişim sistemine veri yerleştirme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 244/2, 43/1, 62/1 ve 51. maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün erteli hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca bilişim sistemine veri yerleştirme suçuna dair mahkûmiyet hükmü kaldırılarak sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı TCK'nın 204/1, 62/1, 53 ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay erteli hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizi; sanık hakkındaki hükmün ertelenmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Muhasebecilik yapan sanığın, temyiz dışı sanığa ait inşaatta fiilen çalışmadığı halde dört kişiyi çalışmış gibi göstererek SGK bilişim sistemine şifre ile girip elektronik işe giriş bildirgesi düzenlediği ve elektronik ortamda düzenlenen bu işe giriş bildirgelerinin 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesi gereğince adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge niteliğinde olduğu ve bu belgeler üzerinde yapılan sahtecilik eyleminin de resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesince TCK'nın 204/1. maddesinde düzenlenen resmi belgede sahtecilik suçundan erteli mahkûmiyet hükmü kurulmuş ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 29.09.2020 tarihli ve 2017/11-1122 Esas, 2020/381 Karar sayılı kararı dikkate alındığında.

5237 sayılı Kanun’un 244. maddesinin ikinci fıkrasındaki "Bir bilişim sistemindeki verileri bozan, yok eden, değiştiren veya erişilmez kılan, sisteme veri yerleştiren, var olan verileri başka bir yere gönderen kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır" şeklindeki düzenleme karşısında sanığın eyleminin TCK'nın 244. maddesinin ikinci fıkrasındaki bilişim sistemine veri yerleştirme suçunu oluşturduğu göz ardı edilerek TCK'nın 204/1. maddesinden hüküm kurulması,

2.Kabule göre de; Sanığın, dört kişiye ait işe giriş bildirgesini 16.10.2013 ila 01.02.2014 tarihleri arasında farklı tarihlerde düzenlemiş olması nedeniyle aynı suç işleme kararının icrası kapsamında farklı zamanlarda aynı mağdura yönelik gerçekleştirdiği eylemleri nedeniyle TCK'nın 43/1. maddesinin tatbik edilmesinin göz ardı edilmesi suretiyle eksik ceza tayini, Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,