Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/8042 K.2025/4473

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.09.2019 tarihli ve 2018/542 Esas, 2019/330 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) , 52/2 ,53, maddeleri gereğince 6 yıl hapis ve 80.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak mahrumiyetine karar verilmiştir. 2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

13. Ceza Dairesinin, 03.06.2021 tarihli ve 2019/3378 Esas, 2021/1385 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilerek sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52/2, 53. maddeleri gereğince 3 yıl hapis ve 40.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak mahrumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, suçun maddi ve manevi unsurları oluşmamasına rağmen; eksik inceleme ve araştırma neticesi katılanın soyut beyanı ile mahkumiyetine hükmedilmesinin, usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılanın nişanlısına ait ... plakalı aracı satmak üzere internette verdiği ilan üzerine, sanığın katılan ile görüşerek aracı alma konusunda anlaşmaları üzerine birlikte notere gittikleri, noter işlemi öncesinde, sanığın katılanın hesabına aracın bedelinin gönderildiğine ilişkin, dosyaya fotokopisi sunulan bir görüntüyü göstermesi üzerine katılanın aracın devrini gerçekleştirdiği, fakat, sanık tarafından EFT yapılmadığı ve aracın bedelinin ödenmediğinin iddia ve kabul olunduğu olaya ilişkin olarak;

katılanın tüm aşamalardaki değişmeyen, ısrarlı ve tutarlı beyanlarında sanıkla birlikte devir için notere gittikleri, noter işlemi öncesinde dosyaya fotokopisi sunulan EFT yapıldığına dair görüntüyü telefonundan katılana gösterip onun telefonuna göndermesi şeklindeki eylemi ile araç bedelini EFT ile katılanın hesabına gönderdiği şeklindeki hareketinin aldatıcı nitelikte olduğu,

banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken banka veya diğer kredi kurumunun mutat faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerinden yararlanılması ya da banka ve kredi kurumlarının mutat faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılmasının gerektiği, bu bağlamda banka dekontunun bankanın maddi mal varlığı olduğu değerlendirilmekle sanığın eylemi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesinde tanımlanan bilişim sistemlerinin,

banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun yasal unsurları itibarıyla oluştuğu gözetilmeksizin, suç vasfında hataya düşülerek aynı Kanun'un 157/1. maddesi kapsamında kalan dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gerekçesiyle mahkûmiyetine hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

13. Ceza Dairesinin, 03.06.2021 tarihli ve 2019/3378 Esas, 2021/1385 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, dava dosyasının,aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi