Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/8401 K.2025/1177

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.01.2019 tarihli ve 2018/262 Esas, 2019/27 Karar sayılı kararı ile, sanığın dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157/1, 62/1, 52/2, 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 1.660,00 TL. adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir. 2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

25. Ceza Dairesinin, 14.04.2021 tarihli ve 2020/779 Esas, 2021/554 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde sanığın dolandırıcılık suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili, atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğunu ve sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

Sanığın, katılana ruhsatsız silah satma vaadiyle ve hileli hareketlerle maddi menfaat sağlayarak katılanı dolandırdığı iddia olunan olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.12.2018 tarih ve 2015/1072 Esas , 2018/633 Karar sayılı ilamında belirildiği üzere, ''şikâyetçinin zararının meşru amaca yönelik olmayan isteğin yerine getirilmemesi nedeniyle değil, aksine bu isteğin gerçekleştirileceği yönündeki sanığın hileli davranışı neticesinde meydana geldiği, şikâyetçinin meydana gelen zararını talep edip edememesinin özel hukuk konusu olduğu ve dolandırıcılık suçunun oluşmasına engel teşkil etmediği'' gözetilerek,

sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur

IV. KARAR