Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/1235 K.2023/3160

İadesi talep edilen ... hakkında Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2023 tarihli ve 2022/4546 D.

İş sayılı ek kararının, karar tarihinde yürürlükte bulunan 6706 sayılı Cezaî Konularda Uluslararası Adlî İş Birliği Kanunu'nun 18 inci maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 285 inci maddesi fıkrası uyarınca temyiz edilebilir ve hüküm eteğinde temyiz süresinin 15 gün şeklinde yanıltıcı olarak gösterilmesi nedeniyle temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

298 inci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2022 tarihli ve 2022/4556 D. İş sayılı kararı ile Kazakistan ülkesi tarafından dolandırıcılık suçundan yargılanmak üzere iadesi talep edilen ... hakkında, geri verme talebinin kabul edilebilir olduğuna ilişkin karar verilmiştir. 2. Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.01.2023 tarihli ve 2022/4556 D.

İş sayılı ek kararı ile iadesi talep edilenin temyiz başvurusu hakkında 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

İadesi talep edilenin ve müdafiinin temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyizleri, iadesi talep edilenin yasal süreci bilmediğine, dolayısıyla hükmü öğrenmeyle süresinde temyiz ettiğine, Türkiye'de ailesiyle sabit ikametgah sahibi olduğuna ve ailesinin geçimini temin ettiğine, Kazakistan ülkesine iade edilmesi halinde can güvenliğinin tehlikeye gireceğine tüm bu sebeplerle iade talebinin kabulüne ilişkin kararın kaldırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli ve 2022/4556 D.

İş sayılı geri verme talebinin kabul edilebilir olduğuna ilişkin kararın, iadesi talep edilen ve müdafiinin yüzüne karşı verilmiş, olup anılan karara karşı 5271 sayılı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 19.01.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, Mahkemesince 23.01.2023 tarihli temyiz talebinin süreden reddine ilişkin ek kararda isabetsizlik görülmediğinden bu ek karara yönelik iadesi talep edilen ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR