Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/1853 K.2024/9139

Katılan vekilinin, sanıklar hakkında kurulan hükümleri, 22.06.2022 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz ettikten sonra, 09.11.2023 tarihli dilekçe ile sanık ... hakkında kurulan hükümler yönünden temyiz talebinden feragat ettiği anlaşılmakla; temyiz incelemesi, sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükümlere hasredilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.07.2019 tarihli ve 2018/703 Esas, 2019/464 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun’un 157 inci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. Adana Bölge Adliye Mahkemesi

9. Ceza Dairesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2020/246 Esas, 2022/933 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik Cumhuriyet savcısı, katılan vekili, sanık ... ve ... müdafinin istinaf başvurularıüzerine ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükümlerini kaldırarak , 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; sanıklar tarafından gerçekleştirilen eylemlerin isnat edilen dolandırıcılık suçunun maddi ve manevi unsurlarını oluşturduğu sabit olduğundan yerel mahkeme kararının kaldırılması şeklindeki istinaf kararının yasaya aykırı olduğundan bozulması talebine ilişkindir. III.GEREKÇE A. Sanık ...

Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 30.06.2023 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır. B. Sanık ...

Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

1. Dosya kapsamından, sanık hakkında şikâyetçiye yönelik aynı eylemi nedeniyle Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından verilen 28.11.217 tarih ve 2017/46807 soruşturma sayılı kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararın bulunduğu anlaşıldığından; suç ve iddianame tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı Kanun'un 172 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki “kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, yeni delil meydana çıkmadıkça aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz” hükmü dikkate alınarak,

öncelikle anılan soruşturma dosyasının getirtilip incelenerek kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararların taraflara tebliğ edilip edilmediği, verilen kararlara itiraz edilip edilmediği ve kararların kesinleşip kesinleşmediğinin belirlenmesi,

2. Kovuşturmaya yer olmadığı kararına itiraz edilmiş, itiraz mercii tarafından itirazın reddine karar verilmişse, 5271 sayılı Kanun'un 172 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 173 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca ilgili merciiden karar alınması,

3. Kovuşturmaya yer olmadığı kararına itiraz edilmemiş ve karar kesinleşmiş ise, 5271 sayılı Kanun'un 172 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre ne şekilde yeni bir delile dayanılarak dava açıldığı tespit edilerek, kovuşturma şartının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tartışılması sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Nedenleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2020/246 Esas, 2022/933 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mersin