Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/2434 K.2024/1784

Bakırköy

6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2022 tarihli ve 2020/26 Esas, 2022/148 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 6 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 02.07.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 31.03.2023 tarihli ve 2022/31701 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40670 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40670 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamından tekerrüre esas kabul edilen İstanbul

52. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/06/2016 tarihli 2015/282 esas ve 2016/427 sayılı kararının 12/12/2016 tarihinde kesinleşmiş olduğu, her ne kadar anılan Mahkemenin 17/07/2017 tarihli ek kesinleştirme işlemine istinaden tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihi 11/07/2017 olarak düzeltilmişse de bu kesinleşme tarihinin İstanbul

52. Asliye Ceza Mahkemesinin hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun uyarınca uzlaşma durumunun değerlendirildiği ve de infazın kaldığı yerden devamına ilişkin karar verilen 23/06/2017 tarihli 2015/282 esas ve 2016/427 sayılı ek kararın kesinleşme tarihi olduğu anlaşılmakla birlikte tekerrüre esas kabul edilen İstanbul 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/06/2016 tarihli 2015/282 esas ve 2016/427 sayılı kararının kesinleşme tarihinin 12/12/2016 olduğu ve Bakırköy

6. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/03/2022 tarihli kararına esas 15/08/2016 olan suç tarihinden sonra kesinleşmiş olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin. “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, "- (1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı; a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl, Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz. " Şeklinde düzenlenmiştir. 3. Tekerrüre esas alınan İstanbul

52. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2016 tarihli ve 2015/282 Esas, 2016/427 Karar sayılı kararının, suç tarihinden sonra 12.12.2016 tarihinde kesinleştiği tespit edilmiştir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; dosya kapsamına göre suç tarihinin, katılanın sanığa en son para gönderdiği 15.08.2016 olduğu ve suçtan sonra 12.12.2016 tarihinde kesinleşen hükmün tekerrüre esas alınamayacağı, adli sicil kaydına göre sanığın tekerrüre esas alınabilecek nitelikte başkaca bir hükümlülüğünün de bulunmadığı anlaşılmakla, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2022 tarihli ve 2020/26 Esas, 2022/148 Karar sayılı kararı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,