Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/2835 K.2025/379

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, öncelikle bilinen en son adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan MERNİS adresine aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca yapılan tebliğ işlemi usulsüz ise de.

7201 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleştirilip infaza verilen, bu mahkûmiyeti nedeniyle 17.10.2018 tarihinden itibaren cezaevinde bulunan sanığın, hükmün infazı sırasında 20.05.2019 tarihli dilekçesiyle, İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/64 Esas sayılı dosyası ile yargılandığını ve hakkında hüküm verildiğini, hak kaybı olmaması için Anayasa Mahkemesine başvuru yapacağını belirterek gerekçeli kararın tebliğini istediği,

akabinde 10.07.2019, 30.09.2019 tarihli dilekçeler ile yokluğunda karar verildiğinden bahisle temyiz talebinde bulunmasının açıkça hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu anlaşılmakla, sanığın yokluğunda verilen karara karşı, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 10.07.2019 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak,