Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/2974 K.2023/6509

Adana

10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.03.2023 tarihli ve 2019/361 Esas, 2019/554 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.12.2019 tarihli ve 2019/361 Esas, 2019/554 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Adana

10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.03.2023 tarihli ve 2019/361 Esas, 2019/554 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 276 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince “ talebi kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, sanığın, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı da yasal süresinden sonra temyiz ettiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın yüzüne okunmadığına ve kendisine tebliğ edilmediğine, kardeşine yapılan tebligatın usulsüz olduğuna, savunma hakkının kısıtlandığına, infazının durdurularak yeniden yargılanmak istediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, temyize konu 07.03.2023 tarihli ek kararının sanığa, 14.03.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanık tarafından 15.03.2023 tarihli dilekçe ile yasal süresi içerisinde temyiz talebinde bulunulmuş olduğu anlaşılmakla, Tebliğnamede ret isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

2.Sanığın yokluğunda verilip 17.01.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 20.08.2020, 06.02.2023 tarihlerinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR