Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/3858 K.2023/6440

Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.12.2014 tarihli ve 2014/10542 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında resmi belgede sahtecilik ve başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçlarından, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 268 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

Samsun 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2015/36 Esas, 2015/352 Karar sayılı kararı ile sanığın resmi belgede sahtecilik ve başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçlarından cezalandırılmasına karar verildiği ve söz konusu kararın, temyiz edilmeksizin 12.06.2015 tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/27166 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/59291 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/59291 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, olay günü sanığın kullandığı araç ile seyir halindeyken kolluk görevlileri tarafından durdurulması üzerine araçtan uyuşturucu madde ele geçirilmesi nedeniyle hakkında soruşturma işlemlerine başlanmasını müteakip, görevlilere kardeşi olan müşteki ... ... adına sahte olarak düzenlenmiş nüfus cüzdanı ile yine adı geçen müşteki adına sahte olarak tanzim edilmiş olup üzerinde kendisine ait fotoğraf bulunan ... belgesini ibraz ettiğinin iddia ve kabul edildiği olayda, her ne kadar sanığın eylemlerinin iki ayrı resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğundan bahisle iki kez mahkumiyetine karar verilmiş ise de,

Benzer bir olay sebebiyle verilen Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 06/06/2022 tarihli ve 2022/3992 esas, 2022/11564 karar sayılı ilamında yer alan, " ...somut olayda sahte belgelerin aynı anda ele geçtiği, farklı tarihlerde düzenlendiğine ilişkin delil bulunmadığından,

zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, ancak belge sayısının temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınacağı gözetilmeden, sanığın cezasının zincirleme suç hükümlerine göre artırılması yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden;. ..BOZULMASINA..." şeklindeki ve yine benzer bir olay sebebiyle verilen Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 28/06/2021 tarihli ve 2021/11922 esas, 2021/6010 karar sayılı ilamında yer alan, " ....sanıktan aynı anda ele geçen ... , ... ve ... ... ... adına düzenlenmiş nüfus cüzdanları yönünden ise;

sanık hakkında tek bir resmi belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması gerektiği, ancak birden çok sahte belgenin düzenlenmesi/kullanılması olgusunun 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi sırasında nazara alınabileceği gözetilmeden fazla ceza tayin edildiği, ...kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden; ... BOZULMASINA..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Somut olayda, söz konusu sahte belgelerin sanıktan aynı anda ele geçirilmiş olması ve farklı tarihlerde düzenlendiğine ilişkin delil de bulunmaması karşısında, sanığa yüklenen suçun ayrı ayrı işlendiğinin kabul edilemeyeceği gibi zincirleme suç hükümlerinin de uygulanamayacağı, bununla birlikte suça konu belge sayısının temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınacağı cihetle, sanığın eylemlerinin tek bir resmi belgede sahtecilik suçuna vücut vereceği gözetilmeden, her bir eylem müstakil suç kabul edilmek suretiyle iki kez resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.02.2007 tarihli ve 2007/5-46 Esas, 2007/39 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere.

Mahkemece 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca başvurulması olanaklı yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunlu olup hükmün açıklandığı tarihte sanığın başka suçtan dolayı hükümlü olarak ceza infaz kurumunda bulunması nedeniyle, hüküm fıkrasına 5271 sayılı Kanun'un 263 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince cezaevinde bulunan hükümlünün tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceğinin de yazılması gerektiği halde,

bu hususun hüküm fıkrasına yazılmamış olması karşısında; sanığın temyiz süresinin hükmün tefhim tarihi olan 21.05.2015 tarihinde başlamayacağı, sanığın öğrenme üzerine 07.02.2018 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulünün gerektiği ve içeriği itibarıyla temyiz talebinin reddi mahiyetinde olan Mahkemenin 19.02.2018 tarihli ve 2015/36 Esas, 2015/352 Karar sayılı ek kararı, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 315 ... maddesi uyarınca temyiz kanun yoluna tabi olduğundan,

anılan karara yönelik itirazın reddine ilişkin Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.03.2018 tarihli ve 2018/579 Değişik İş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu belirlenmiştir.

3. Somut olayda; bahse konu dilekçenin mahallinde değerlendirilmesinin gerektiği, inceleme konusu hükümlerin kesinleşmediği anlaşılmıştır. 4. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 305 vd. maddeleri uyarınca temyiz yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

2. Mahkûmiyet hükümleri henüz kesinleşmediğinden sanık hakkındaki infazın durdurulmasına, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse derhal TAHLİYESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,