Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/399 K.2024/3216

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.11.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Katılan vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan)

15. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; sonradan yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 14 üncü maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasına eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunun oluşup oluşmayacağına ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek bozulmasına karar verilmiştir. 3. Şanlıurfa

8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.10.2022 tarihli ve 2020/41 Esas, 2022/405 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 ncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 50.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkûmiyet kararını temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.20.04.2012 tarihinde katılanı cep telefonundan arayarak kendisini polis memuru Hakan Öztürk olarak tanıtan sanığın katılanın banka hesaplarına üçüncü şahıslarca girildiği, şüpheli işlemler gerçekleştirildiği, failleri yakalamak için yardımına ihtiyaç duyulduğu konusunda kandırması ve yönlendirmesi neticesinde katılanın, sanığın hesabına 42.378,00 TL yatırmasını sağladığı eyleminin suç tarihine göre lehe kabulle basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

2. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında; kimseyi dolandırmadığını ancak hesabına yatan fazla parayı fark ettiğini, bir süre beklediğini, bankadan aranmayınca parayı kullanmaya karar verip çektiğini ve borçlarını kapadığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemiştir. 3. Katılan zararının giderilmediğini, katılmak istediğini beyan etmiştir.

4. Sanığın hesabına katılan tarafından para yatırıldığını gösterir banka dekontu, uzlaştırma sürecine ait evraklar, banka cevabi yazıları, kolluk tarafından tutulan tutanaklar yapılan yazışmalar HTS kayıtlarını gösterir CD'nin dosya içerisinde olduğu görülmüştür.

5. Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun, suç tarihinden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasına eklenen (l) bendi açısından değerlendirme yapıldığında, suç tarihinde yürürlükte bulunan aynı Kanun'un 157 nci maddesinin sanığın lehine olduğu ve atılı suçun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği,

sanığın uzlaşmayı kabul ettiği halde, katılanın uzlaşmak istememesi nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı görülmüştür. 6. Mahkemece, tüm dosya kapsamıyla sanığın savunmasına itibar edilmeyerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR