KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2023/5308 E., 2024/7963 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Haziran 2024
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2022/293 E., 2023/456 K.
- Suç
- Defter, kayıt ve belgeleri gizleme
- Hükümler
- Düşme
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
605 kelime·3 dk okuma·7 bölüm
Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden; adı geçen sanık hakkında bozma öncesinde verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği, bozma kararının sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu, bu nedenle bozma ilamı üzerine sanık ... hakkında verilen düşme hükmünün hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmıştır.
Sanık ... hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2015 tarihli kararı ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan sanık ... hakkında mahkumiyet, sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiştir.
2. Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2015 tarihli kararının sanık ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından bozma kararı verilmiştir.
3. Bozma üzerine, Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2023 tarihli ve 2022/293 Esas, 2023/456 Karar sayılı kararı ile her iki sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca olağan dava zamanaşımı nedeniyle düşme kararları verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz istemi, sanık ... hakkında zamanaşımı süresi dolmadığı halde eksik inceleme ile düşme kararı verilmesinin ve sanık Ali hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken, düşme kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.
III. GEREKÇE
A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden
Sanık hakkında Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 21.04.2015 tarihli kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, yapılan itirazın reddedilmesi neticesinde kararın kesinleştiği, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 25.05.2022 tarihli ilamından da anlaşılacağı üzere bozma kararının sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu, bu nedenle bozma ilamı üzerine sanık ... hakkında verilen yeni hükmün hukuki değerden yoksun olduğu anlaşıldığından dosyanın anılan talep yönünden incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmesi gerekmiştir.
B. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden
1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 21.04.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten hüküm tarihine kadar olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle, dava dosyasının, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2023/5308, K. 2024/7963, 10 Haziran 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama