Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/6558 K.2023/10896

Sanık lehine itiraz başvurusu üzerine dava dosyası 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında kurulan hükümde, tekerrüre esas alınan ilamın suç tarihinden sonra 26.03.2018 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağından, onama ilâmının kaldırılarak hüküm fıkrasındaki tekerrür uygulamasına ilişkin bendin çıkarılması suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde tekerrür uygulamasına esas alınan İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/232 Esas ve 2011/252 Karar sayılı kararının 26.03.2018 tarihinde kesinleştiği cihetle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

2. Sanığın, “sanalpazar.com” isimli internet sitesinde “...” adı altında internet sitesi kurup, satılık cep telefonu ilanı verdiği, anılan sanal sayfada piyasa değerinin altında cep telefonlarını satışa arz ettiği, web sitesinde yer alan cep telefonundan katılanla irtibata geçtiği, cep telefonu alma konusunda tarafların anlaşmaları sonucu, katılanın sanığa kredi kartı bilgileri ile cep telefonuna gelen 3D SECURE şifresini verdiği, sanığın “gittigidiyor” isimli internet sitesinde üyelik oluşturarak 1900 TL değerindeki cep telefonunu katılandan temin ettiği kart bilgisi ve şifre ile G.Ç. isimli şahıstan satın aldığı,

ayrıca “gittigidiyor” isimli sitede "gokhanozkannnn" kullanıcı adı ile oluşturduğu üyelik kaydında iletişim bilgisi olarak “...” ismini kullanarak katılanın kredi kartı bilgileri ile toplamda 2.421,18 TL tutarında alışveriş yaptığı, bu şekilde sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, banka kayıtları ve dosya kapsamına göre, sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde belirtilen nitelikli hallerde suçtan elde edilen haksız menfaat belli ise.

Kanun'un 52 nci madde hükmü de gözetilmek sureti ile haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde temel adli para cezası aynı Kanun'un 61 inci maddesi uyarınca gün olarak belirlenerek artırım ve indirimler gün üzerinden yapıldıktan sonra, ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı 52 nci maddenin ikinci fıkrası gereğince 20-100 TL arasında takdir edilecek miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının 242 gün olarak belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış.

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların, eleştirilen husus dışında, doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak.

Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde tekerrür uygulamasına esas alınan İstanbul

19. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/232 Esas ve 2011/252 Karar sayılı kararının 26.03.2018 tarihinde kesinleştiği cihetle tekerrüre esas alınamayacağının ve adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek başkaca mahkûmiyet hükmünün de bulunmadığının anlaşılması karşısında, tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, anılan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesi'nin 09.04.2018 tarihli ve 2017/29885 Esas, 2018/2410 Karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle Yalvaç Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.07.2014 tarihli ve 2014/24 Esas, 2014/47 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasında yer alan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragrafın hükümden tamamen çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak,