Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/6714 K.2024/3580

İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/426 Esas, 2019/666 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına;

başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçu yönünden, 5237 sayılı Kanun'un 268 inci maddesi atfıyla 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca neticeten 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin 10.01.2020 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 31.10.2023 tarihli ve 2023/17633 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.11.2023 tarihli ve KYB-2023/115537 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.11.2023 tarihli ve KYB-2023/115537 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"5237 sayılı Kanun’un 58/5. maddesinde yer alan, “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemeye göre, kayden 03/03/1998 doğumlu olan sanığın tekerrüre esas alınan Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 13/04/2015 tarihli ve 2014/81 esas, 2015/82 sayılı kararına konu suçun işlendiği 06/2013 tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşıldığından,

söz konusu mahkûmiyet kaydının tekerrüre esas alınamayacağı gibi, adlî sicil kaydında başkaca tekerrrüre esas alınabilecek bir mahkûmiyet hükmünün de bulunmaması karşısında, sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin. “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun’un "Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular" başlıklı 58 inci maddesinin birinci, ikinci ve beşinci fıkraları; "(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı; a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl, geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz. " ...

(5) Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz." Şeklinde düzenlenmiştir. 3. Tekerrüre esas alınan Rize Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.04.2015 tarihli ve 2014/81 Esas, 2015/82 Karar sayılı kararına konu çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun işlendiği Haziran-Temmuz/2013 tarihinde, 03.03.1998 doğumlu olan sanığın 18 yaşından küçük olduğu (15-18 yaş grubu) belirlenmiştir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde.

5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 13.04.2015 tarihli ve 2014/81 Esas, 2015/82 Karar sayılı kararına konu suçun işlendiği tarihte 18 yaşından küçük olan sanık hakkında, söz konusu mahkûmiyet kaydının tekerrüre esas alınması Kanun'a aykırı olup, adli sicil kaydına göre suç tarihi itibarıyla sanığın tekerrüre esas alınabilecek nitelikte başkaca bir hükümlülüğünün de bulunmadığı anlaşılmakla kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/426 Esas, 2019/666 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,