Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/683 K.2023/1695

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, bilinen en son adresi olan sorgusunda beyan ettiği adresine çıkarılan ve iade edilen tebligattan sonra, MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliği yerine, doğrudan aynı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca tebliğinin usulsüz olması nedeniyle sanığın öğrenme üzerine temyizinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul(Kapatılan) Anadolu 27. Sulh Ceza Mahkemesinin, 13.03.2014 tarihli ve 2013/764 Esas, 2014/231 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul (Kapatılan) Anadolu 27. Sulh Ceza Mahkemesinin, 13.03.2014 tarihli ve 2013/764 Esas, 2014/231 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay

15. Ceza Dairesinin 20.06.2017 tarihli ve 2017/16279 Esas, 2017/15913 Karar sayılı kararı ile sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2018 tarihli ve 2018/399 Esas, 2018/692 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. İstanbul Anadolu

63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2018 tarihli ve 2018/399 Esas, 2018/692 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 20.10.2020 tarihli ve 2019/3512 Esas, 2020/10193 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 5. İstanbul Anadolu

63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2021/833 Esas, 2021/1855 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, atılı suçu işlemediğine ve suça konu aracı kendisinin kiralamadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdur ...'ın, kardeşi olan şikayetçi ... adına kayıtlı olan 41 E 1105 plaka sayılı aracı kullanması için bir günlüğüne tanık İ.E'ye verdiği, tanığın ise söz konusu aracı 12.11.2013 tarihinde arkadaşı olan sanık ...'na, mağdur ...'a teslim etmesi için verdiği, ancak sanığın aracı teslim etmeyerek kullanmaya başladığı ve 13.11.2013 tarihinde araç ile birlikte yakalandığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmasında suça konu aracı İ.E. isimli arkadaşının kiraladığını, olay tarihinde arkadaşı İ.E'yi Kocaeli'ne bıraktıktan sonra aracı teslim etmek amacıyla İstanbul'da seyir halindeyken polis tarafından durdurulduğunu beyan ederek üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Tanık İ.E. kolluktaki ifadesinde. 11.11.2013 tarihinde arkadaşı ...'dan kullanmak için aldığı aracı işi bittikten sonra aynı şirkette birlikte çalıştığı sanık ...'na mağdur ...'a teslim etmesi için verdiğini, ancak sanığın aracı teslim etmediğini öğrendiğini belirtmiştir. 4. Mağdur ... 12.10.2021 tarihli ifadesinde, şikâyetinden vazgeçtiğini beyan etmiştir. 5. 17.04.2018 havale tarihli uzlaştırma raporunda uzlaşmanın sağlanamadığı belirtilmiştir.

6. Mahkemece, sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Mağdur ...'ın 12.10.2021 tarihinde talimat mahkemesinde alınan ifadesinde sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiğini, sanık ...'nun ise 17.11.2021 tarihinde talimat mahkemesinde alınan savunmasında hakkında şikâyetten vazgeçme olması halinde kabul edeceğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında.

5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen ve takibi şikayete bağlı olan güveni kötüye kullanma suçunun oluşması için fail lehine kurulan zilyetliğin mutlaka malik tarafından tesis edilmesinin gerekmemesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca şikâyetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşürülmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu

63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2021/833 Esas, 2021/1855 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü ve altıncı fıkraları, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının DÜŞMESİNE, Sanık hakkındaki İNFAZIN DURDURULMASINA, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse derhal TAHLİYESİ için müzekkere yazılmasına,