Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/994 K.2023/11054

İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.01.2022 tarihli ve 2017/548 Esas, 2018/390 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Fatih 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.10.2010 tarihli ve 2007/885 Esas, 2010/582 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 51 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine, 2 yıl denetim süresi belirlenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Fatih 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.10.2010 tarihli ve 2007/885 Esas, 2010/582 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 10.03.2015 tarihli ve 2013/5439 Esas, 2015/23234 Karar sayılı kararı ile.

"1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.06.2008 gün 2008/7-133-162 sayılı kararında açıklandığı üzere, koşullu bir düşme nedeni oluşturan "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" müessesesinin objektif koşulların varlığı halinde, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce ve re'sen mahkemece değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden,

"sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının ertelenmiş olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına” şeklinde yasal olmayan gerekçeyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine, maddede sayılan diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma sonrası İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2015 tarihli ve 2015/195 Esas, 2015/433 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına mahkûmiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 04.09.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Sanığın Silivri 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2017 tarihli ve 2016/345 Esas, 2017/201 Karar sayılı kararı ile denetim süresi içerisinde 06.05.2016 tarihinde işlediği, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan mahkûmiyetine karar verilmiş ve bu kararın kesinleşmesi üzerine işbu dosyaya ihbarda bulunulmuştur.

5. İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2018 tarihli ve 2017/548 Esas, 2018/390 Karar sayılı kararı ile İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2015 tarihli ve 2015/195 Esas, 2015/433 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararı aynen açıklanarak; sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

6. İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.01.2022 tarihli ve 2017/548 Esas, 2018/390 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; yurt dışı adresine hiçbir kararın tebliğ edilmediğine, karardan haberdar olsaydı suçsuzluğunun ortaya çıkacağına, mağdur olduğuna, infazının durdurulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 26.11.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 14.12.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.01.2022 tarihli ve 2017/548 Esas, 2018/390 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,