Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/5043 K.2025/1845

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında, Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 20.11.2014 tarihli ve 201/9459 Esas sayılı iddianamesi ile 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davalarına istinaden yapılan yargılama neticesinde, Ankara Batı 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2016 tarihli ve 2014/850 Esas,

2016/332 Karar sayılı kararı ile sanığın 213 sayılı Kanun'un 359/(b), 5237 sayılı Kanun'un 43. ve 62. Maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın temyizi üzerine yasa değişikliği nedeniyle bozulmasını müteakip sanık hakkında Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2016 tarihli ve 2016/9183 Esas sayılı iddianamesi ile aynı mükellefiyete ilişkin 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davalarının birleştirildiği,

20.11.2014 tarihli iddianame ile açılan kamu davalarına ilişkin olağan dava zamanaşımının, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b madde ve fıkrası uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst sınırına göre, kesen son sebep olan bozmaya konu mahkumiyet hükmünün kurulduğu 12.04.2016 tarihinden temyize konu hükmün kurulduğu 25.04.2024 tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla;

birleştirilen davanın dayanağını oluşturan 08.11.2016 tarihli iddianame ile aynı mükellefiyete ilişkin 2011 ve 2012 takvim yıllarında kullanıldığı iddia olunan sahte faturaların, 20.11.2014 tarihli iddianameye konu faturalarla aynı olması halinde anılan yıllara ilişkin açılan davanın mükerrer olduğunun kabulü gerekeceği gözetilerek,

bu husus araştırılıp, zamanaşımına uğrayan sahte fatura kullanma suçları da birlikte değerlendirilmek suretiyle 5237 sayılı TCK’nın 7. ve 5252 sayılı TCK’nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri uyarınca 7394 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi ve sonrası 213 sayılı Kanun hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden, bu ilkelere uyulmadan ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan gerekçesiz hüküm kurulması,