Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/646 K.2024/2760

İstanbul

41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.01.2013 tarihli ve 2011/260 Esas, 2012/190 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesi gereği temyiz isteğinin, ek karar başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde bulunan sanığa 30.01.2013 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca "İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır." hükmüne uygun şekilde cezaevindeki sanığa kararın okunarak anlatılmadığının anlaşılması karşısında, süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle ve 30.01.2013 tarihli ek karardan sonra verilen diğer kararların hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.04.2012 tarihli ve 2011/260 Esas, 2012/190 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 inci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca iki kez 10 ay hapis 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, sanık müdafiinin temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kararın kendisine tebliğ edilmediğine, yüzüne karşı okunmadığına, temyiz hakkının verilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın 21.01.2013 tarihli temyiz isteminin, mahkemenin 23.01.2013 tarihli ek kararı ile reddine karar verildiği ve sanık tarafından ek kararın temyiz edildiği anlaşılmakla, Tebliğnamede ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

2.Sanığın yokluğunda verilip 16.05.2012 tarihinde MERNİS adresinde aynı konutta birlikte oturan yeğenine usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen kararlara karşı, sanık tarafından 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 21.01.2013 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiş, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR