Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/763 K.2024/9320

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2013/664 Esas, 2016/309 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

15. Ceza Dairesinin, 24.05.2021 tarihli ve 2021/4803 Esas, 2021/5861 Karar sayılı ilâmıyla, " eyleminin, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetedeyayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 14.maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği" gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine, Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2021 tarihli ve 2021/578 Esas, 2021/466 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilmiştir. 4. Şanlıurfa

8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2021/394 Esas, 2023/322 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 inci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; usul ve yasaya aykırı olduğuna, yeterli delil bulunmadığına, eksik araştırma yapıldığına, beraat kararı verilmesine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde katılanı cep telefonundan arayarak kendisini komiser olarak tanıtan ve savcı ile görüştüreceğini söyleyen şahsın katılanı hesaplarından terör örgütü adına para yatırmak suretiyle suça karıştığı şeklinde hile ile kandırması ve yönlendirmesi neticesinde katılanın sanık ...'in hesabına para yatırmasını sağladığı, bu şekilde sanığın dolandırıcılık işlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, sanığın savunması, katılanın beyanı, sanığın hesabına 1.000,00 TL, 1.500,00 TL ve 700,00 TL olmak üzere toplam 3.200,00 TL para yatırıldığına, 1.650,00 TL'nin nakit olarak çekildiği,

geriye kalan kısım ile taksit ödemesi yapıldığına dair bankanın cevabi yazısı, beraat eden sanık ... ile tanık ...'ın beyanları, uzlaştırıcı raporu ve tüm dosya kapsamı itibariyle toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilmek suretiyle edinilen kanaat ile sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu ve eyleminin suç tarihine göre lehe kabulle basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrası ve bu maddeye göre çıkarılan Ceza Muhakemelerinde Uzlaştırma Yönetmelik'nin 38 inci maddesine göre “Uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri yargılama giderlerinden sayılır, ilgili ödenekten karşılanır. Uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda, bu ücret ve giderler Devlet Hazinesi üzerinde bırakılır.

Uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri hakkında Kanunun yargılama giderlerine ilişkin hükümleri uygulanır.” şeklindeki düzenleme uyarınca, 10.03.2016 tarihli hükmün yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edildiği ve sanık lehine bozulması nedeniyle, lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışında diğer yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi, dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa

8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2021/394 Esas, 2023/322 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin paragrafın çıkartılarak yerine "Bozma öncesi yapılan yargılama gideri 20,71 TL ile 200.00 TL uzlaştırmacı ücreti olmak üzere toplam 220,71 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline,