Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2025/308 K.2025/4058

5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 311. maddesine göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan Mahkemenin hukuken geçersiz olan 12.03.2015 tarihli ek kararı kaldırılarak; sanığın yokluğunda verilen kararın, sanığın son bildirdiği adresi yerine eski adreslerinden birine 29.05.2013 tarihinde tebliğe çıkarıldığı ve bila tebliğ iade olduğu, bunun üzerine sanığın MERNİS adresine 11.06.2013 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre usulsüz olarak tebliğ işlemi yapıldığı,

oysa MERNİS adresine aynı Kanunun 21/2. maddesine göre tebliğ işleminin yapılabilmesi için önce son beyan adresine 21/1. maddeye göre tebliğ işleminin yapılması gerektiği halde bu durumun göz ardı edildiği anlaşıldığından, sanığın öğrenme üzerine 25.12.2014 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen “sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının kesen son sebep olan, mahkûmiyet kararının verildiği 14.03.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta,