Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2025/5171 K.2026/2210

Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.11.2025 tarihli ve KYB-2025/124167 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Dosya kapsamına göre.

Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 26/05/2022 tarihli kararının gerekçesinde, 15/05/2018 tarihli kamera inceleme tutanağına göre, sanığın 09/11/2016 tarihinde diğer sanığın banka hesabına yatan parayı ATM üzerinden bizzat çekmek suretiyle üzerine atılı suçu işlediğinden bahisle mahkumiyetine karar verilmiş ise de, uyap kayıtlarına göre 25/10/2016-25/11/2016 tarihleri arasında ...

(Kapatılan) Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olduğu anlaşılan sanığın fiilen suçu işlemesinin mümkün olmayacağı, suç tarihinde kapalı cezaevinde bulunan sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin. “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İncelenen dosya içeriğine göre; suç tarihi olan 09.11.2016 günü sanık ... ile inceleme dışı sanık ... ...'nün, katılanı +... numaralı hat ile arayarak banka kartına ilişkin bilgileri elde etmelerini müteakip, 1.430,00 TL'nin katılanın bilgi ve rızası dışında sanıklar tarafından İzmir ili ... ilçesindeki ... çekildiğinin kabulü suretiyle sanık ... hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de.

UYAP kayıtlarına göre, sanık ...'in 25.10.2016-25.11.2016 tarihleri arasında ... (Kapatılan) Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan tutuklu olduğunun görüldüğü, ayrıca Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.12.2024 tarihli müzekkeresine istinaden Ceza İnfaz Kurumu tarafından gönderilen aynı tarihli cevabi yazıda; "...İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nun kayıtlarına göre, ilgi sayılı yazı ile sorulan ...'in, İzmir

1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/10/2016 gün ve 2016/437 sorgu sayılı tevkif müzekkeresi ile tutuklanarak kuruma alındığının ve aynı gün tevkif müzekkeresinin infazına başlanıldığının, bu tevkif müzekkeresinden İzmir 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/11/2016 gün ve 2016/3809 D İŞ sayılı kararı gereği 25/11/2016 günü kurumdan tahliye edildiğinin..." bildirildiği, bununla birlikte; sanık ...'in tutuklu olduğu dosyasının UYAP üzerinden temini ile yapılan incelemesinde.

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 12.12.2016 tarihli ve 2016/39343 Esas sayılı iddianamesinde, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan İzmir 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25.10.2016 tarihli ve 2016/437 sayılı kararı ile 25.10.2016 tarihinde tutuklandığının ve itiraz üzerine 25.11.2016 tarihinde serbest bırakıldığının yazıldığı, yine sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yargılanarak beraat ettiği İzmir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.06.2017 tarihli ve 2017/2 Esas, 2017/178 Karar sayılı dava dosyasının gerekçeli karar başlığında da tutuklama ve tahliye tarihlerinin 25.10.2016-25.11.2016 olarak belirtildiği anlaşılmakla; olay günü olan 09.11.2016 tarihinde başka suçtan tutuklu bulunan sanık ...'in atılı suçu işlemediği anlaşılmıştır.

3. Sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken mahkûmiyet hükmü kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sanık ...'in banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkumiyetine ilişkin Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.05.2022 tarihli ve 2020/215 Esas, 2022/297 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeni sanığın cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden ve sanığın yüklenen suçu işlemediği anlaşıldığından;