Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2008/10832 K.2010/2454

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.06.2008 tarih ve 2004/722-2008/139 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden Birikim şirketinin, kurulduğu 1991 yılından beri bir çok kuruluşa yönetim ve liderlik becerilerini geliştirmek, takım çalışması, yaratıcılık, satış ve müşteri ilişkileri konularında özgün eğitim hizmetleri verdiğini, diğer davacının ise eğitim hizmetleri konusunda dünyanın lider kuruluşlarından olup, telif haklarına sahip olduğu özel programlarının İngiliz yasalarına göre hukuki koruma altında bulunduğunu, davacıların iş birliği içerisine girerek Impact DTG‘nin telif hakkı sahibi bulunduğu HIT eğitim programlarını lisans sözleşmesi ile Türkiye’de kullanmaya başladıklarını,

telif haklarının Türkiye’de de korunabilmesi amacıyla Birikim çalışanları ile bir gizlilik anlaşması imzalanmasına rağmen davalıların Birikim şirketinde çalışırken öğrendikleri bilgileri istifa ettikten sonra kullanarak, Tofaş ve başka şirketlere eğitim vermek suretiyle fikri bir çalışma sonucu yaratılan öğretim metotları ile telif haklarının ihlal ettiğini, umuma arz etmek suretiyle eser sahibinin maddi ve manevi haklarına zarar verdiklerini ileri sürerek,davalılar tarafından gerçekleştirilen tecavüzün durdurulmasına,

men’ine, davacıların her birisi için her bir davalıdan 1.000,00 TL maddi ve manevi tazminatın tahsiline ve ilana karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacılar arasında HIT (Yüksek Etkili Eğitim) programının kullandırılmasına ilişkin bir sözleşmenin imzalandığı ve bu programın 7-10 kişilik gruplar için tasarlanmış 2 günlük bir eğitim paketi olduğu görülmekle beraber programın içeriğine ilişkin bir açıklama bulunmadığından HIT programının tam olarak neyi içerdiğinin saptanamadığı, dolayısıyla korunması gerekenin ne olduğunun da bilinemediği, ibraz edilen belgelerin dava konusu eğitim metotlarının eser sayılabilmesi için yeterli olmadığı,

lisans sözleşmesine konu olan HIT eğitim programının neleri içerdiğinin ve programın neleri kapsadığından bahsedilmemesi nedeniyle hukuken korunamayacağı, öte yandan davacı HIT programının “ticari sır” kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacı yanın davalıların bildiği hangi ticari sırrı kullandığına açıklık getirmediği,

zira, ticari bilgiler içinde çok teferruatlı olup da akılda tutması güç olanlar ticaret sırrı olarak nitelendirilebilir ise de genel metod ve taslak gibi kolayca hatırlanabilecek olanların ticari sır olarak kabul edilmeyeceği, nitekim, davalılar tarafından dava dışı Tofaş firmasına verilen eğitim programı açısından programların birebir örtüşmediği, etkinlik konusu aynı olan bir çok eğitim programlarının özünü oluşturan yöntemlerle benzeşmekle beraber davalıların davacı yanında çalışmaya başlamadan önce de bu konuda eğitim aldıkları ve başka firmalarında bu alanda projeler geliştirdikleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.