Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2008/11746 K.2010/2695

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.06.2008 tarih ve 2006/450-2008/170 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sadece Türkiye’nin değil dünyanın en köklü kulüplerinden birisi olduğunu, müvekkilinin en önemli gelir kaynaklarından birinin lisanslı ürünlerinin satışından elde edilen gelirler olduğunu, müvekkilinin sahibi olduğu markaların TPE nezdinde tescilli bulunduğunu, davalının müvekkiline ait isim ve logoyu müvekkili tarafından verilmiş bir izne dayalı olmadan haksız bir şekilde taklit ederek kullanmak suretiyle kendisine menfaat temin etmiş bulunduğunu ve markanın itibarını zedeleyerek markaya duyulan güveni sarstığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 YTL maddi, 5.000,00 YTL manevi tazminatın faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu, müvekkiline ait işyerinde arızi olarak bulunan 9 adet ürünün talep edilen miktarda zarara yol açmayacağını, manevi tazminat isteminin de yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davalıya ait işyerinde yapılan aramada davacı kulübün markalarını taşıyan formaların ele geçirilmiş olduğu, sözkonusu formaların taklit olduklarının tespit edildiği, davalının bu eyleminin davacının marka tescilinden kaynaklanan haklarına tecavüz oluşturduğu, bu tecavüz nedeniyle meydana gelen maddi ve manevi zararın tazmini gerektiği, davacı tarafın yoksun kalınan kar hesaplaması bakımından 556 sayılı KHK’nin 66/c maddesindeki yöntemi tercih ettiği, bilirkişi raporunda belirtilen 5.000 ABD Doları lisans bedelinin fazla görüldüğü,

Borçlar Kanunu’nun 42, 43 ve 44 ncü maddeleri uyarınca bu miktardan indirim yapılması gerektiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile takdiren 2.500,00 YTL maddi ve 5.000,00 YTL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınmasına, fazlaya ilişkin maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile hüküm altına alınan maddi tazminat miktarının uygun bulunmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacıya ait markanın davalı tarafından haksız olarak kullanımı sonucu uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.Mahkemece, davalının davaya konu eylemlerinin davacının marka tescilinden kaynaklanan haklarına tecavüz oluşturduğunun kabulü ile 2.500,00 YTL maddi ve 5.000,00 YTL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Borçlar Kanunu’nun 49 ncu maddesi uyarınca hakimin özel durumları dikkate alarak hükmedeceği manevi tazminat miktarı olay nedeniyle duyulan elem ve ıstırabı kısmen dahi olsa telafi etmeye elverişli, makul ve adalete uygun olmalıdır.Somut olayda, davalıya ait işyerinde üzerlerinde davacıya ait markaları taşıyan toplam 9 adet taklit ürünün ele geçirilmiş olduğunun anlaşılmasına göre olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, ele geçirilen ürünlerin niteliği ve sayısı dikkate alındığında hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazla bulunmuştur.Bu durumda mahkemece daha ılımlı, adalete uygun ve makul bir manevi tazminat miktarına hükmedilmesi gerektiğinden kararın hükmedilen manevi tazminat miktarı yönünden davalı yararına bozulması gerekmiştir.