Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2008/13644 K.2010/10248

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.06.2008 tarih ve 2007/483 - 2008/205 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 12.10.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı Serdar Bayburt gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,davalı şirketin müvekkili şirketten tahsil ettiği parayı geri ödemediğini, müvekkilince davalı şirket aleyhine Essen Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın davacı lehine sonuçlandığını,yabancı mahkeme kararının 11.01.2007 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesinin 18 0 222/05 numaralı kararının ve masraflara ilişkin ek kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yabancı mahkemenin davalıya usulüne uygun olarak dava dilekçesini tebliğ etmediği ve kanunlara aykırı biçimde gıyap kararı tesis ettiği, müvekkilinin savunma hakkının ihlal edildiği, mahkeme kararının davalıya tebliğ edilmediğinden kesinleşmediği, davacının müvekkili şirketin ortağı olup kararın TTK’nun 329.ve 405.maddelerine aykırı olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, yurt dışı tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 25-28 ve Tebligat Tüzüğünün 36-47..maddeleri uyarınca ikili veya çok taraflı sözleşmeler ile Uluslararası Adli Yardımlaşma Kurallarına göre yapıldığı, 7201 sayılı Kanunun 25/3, Tebligat Tüzüğünün 36/1.maddeleri uyarınca evrakın tebligatı çıkaran merciin bağlı bulunduğu Bakanlık aracılığı ile Dışişleri Bakanlığına, oradan da o yerdeki Türkiye Büyükelçiliğine veya Başkonsolosluğuna gönderilmek suretiyle yapılacağının öngörüldüğü,

1965 tarihli Lahey Sözleşmesine Türkiye ve Almanya’nın taraf olup Türkiye yönünden bu sözleşmenin 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe girdiği, doğrudan posta yoluyla tebligata ilişkin sözleşmenin 10.maddesine Türkiye’nin çekince koyması nedeniyle Türkiye açısından doğrudan posta yolu ile tebligat hükmünün uygulanamayacağı, Alman Mahkemesinin gıyapta verdiği dava ve tenfize konu kararın doğrudan posta yoluyla tebliğ yoluyla gidilmesinin davalının savunma hakkını kısıtladığı ,esasen MÖHUK’un 38-c maddesi gereğince kamu düzenine aykırı da olduğu,

kaldı ki MÖHUK’un 34.maddesi gereğince ortada kesinleşmiş bir karar olduğundan söz edilemeyeceği sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, tenfiz davalarının eda davası değil tespit davası niteliğinde bulunması sebebiyle maktu harç ve ücreti vekaletle hükmedilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına ve bir yabancı mahkeme kararının tenfiz edilebilmesi için kararın Lahey Sözleşmesi hükümleri uyarınca kesinleşmesinin gerekmesine ve dava konusu olayda tenfizi istenen kararın Lahey Sözleşmesi uyarınca yetkili makamlar aracılığı ile tebliğ edilmeyip posta yolu ile tebliğ edilmesi nedeniyle kesinleşmediğinin anlaşılmış olmasına göre taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.