KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/11086 E., 2010/307 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Ocak 2010
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/10/2007 gün ve 2005/469-2007/417 sayılı kararı bozan Daire’nin 27.04.2009 gün ve 2008/969 - 2009/4910 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacılar, davalı kooperatifin 25.09.2005 tarihli genel kurulunda alınan kararların yasaya ve ana sözleşmeye aykırı olduğunu, zira, kooperatif inşaatın ruhsata aykırılığı sebebiyle önceki dönemlerdeki yönetim kurulları hakkında hukuki sorumluluk davası açılması hususundaki kararın hak ve nesafete aykırı olduğunu, önceki yönetimlerin genel kurullarca ibra edilmelerinin yanında kooperatife arsanın alınması,
sorunlardan arındırılması ve yüklenicilerle sözleşmelerin yapılması aşamalarında özverili çalışmaları olduğunu, bir çok sorunun aşılarak bu aşamaya gelindiğini, ruhsata aykırılık halinde sorumluluğun yüklenici ve sorumlu mühendise ait olduğunu, henüz bir zararın da doğmamış olduğunu, bu konunun açıkça genel kurul gündemine de alınmamış olduğunu ileri sürerek, anılan genel kurulda alınan kararların iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekilince temyiz edilen karar, Dairemizin 27.04.2009 tarihli kararında yazılı gerekçeyle bozulmuştur. Davacılar vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/11086, K. 2010/307, 14 Ocak 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama