Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/14570 K.2011/6800

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 22/07/2009 tarih ve 2007/154-2009/179 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan ...’nun hazırlayıp sunduğu ve ATV Televizyonunda 06.10.2001 tarihinde yayınlanan “Alman Vakıfları ve Bergama Altını” konulu programa davet üzerine telefonla katıldığını, programda düşüncelerini açıkladığını, aradan bir buçuk yıl geçtikten sonra müvekkilinden izin alınmaksızın programdaki tüm açıklamasının özgeçmişi ile birlikte yazarı davalılardan ... olan ve diğer davalının yayımcısı olduğu,

“Altın ve Suikast/Bergama ve Alman Vakıfları Olayı” isimli kitapta yayınlandığını, televizyon programındaki açıklamaların FSEK’nun 32/3 anlamında eser olup, çoğaltma ve yayma hakkının müvekkiline ait olduğunu ileri sürerek, şimdilik 1.000.000.000 TL maddi ve 10.000.000.000 TL manevi tazminatın temerrüt faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının Almanya kökenli Heinricch Böll Vakfının Türkiye temsilcisi olup, vakıf adına açıklamalarda bulunduğundan aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, davacı açıklamalarının televizyonda yayınlanmakla aleniyete kavuştuğunu ve fikri eser olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının TV programında yapmış olduğu röportajı, kendisinden izin alınmaksızın davalılardan ...'nun yazarı, diğer davalı şirketin yayıncısı olduğu "Altın ve Suikast / Bergama ve Alman Vakıfları Olayı" isimli kitapta yayınlanmasının Borçlar Kanunu'nun 49. maddesi gereğince, yine davacının öz geçmişinin kendisinden izin alınmaksızın aynı kitapta yer almasının TMK'nun 24. maddesi gereğince kişilik haklarını zedelediği, ayrı ayrı takdiren 1.500 TL manevi tazminat ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 3.000 TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, maddi tazminat ve fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.