KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/15009 E., 2011/9000 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Temmuz 2011
- Mahkemesi
- Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/09/2009 tarih ve 2007/250-2009/222 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, "Güven Hastanesi" ismi altında uzun yıllardır sağlık hizmeti verdiğini ve bu ibareyi marka olarak tescil ettirdiğini, davalının ise "Özel Optimed Güven Hastanesi" adı altında sağlık hizmeti verdiğini ileri sürerek, davalının tecavüzünün ve haksız kullanımının önlenmesine, 5.000 TL maddi ve 25.000 TL manevi tazminatın ihtar tarihi olan 21.08.2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında verdiği ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 6.277,79 TL'na yükseltmiştir.
Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının eyleminin davacının marka hakkına tecavüz niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının marka hakkına tecavüz oluşturan davaya konu eyleminin durdurulması ve önlenmesine, 6.277,79 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın 29.08.2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı,davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/15009, K. 2011/9000, 18 Temmuz 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama