Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/11439 K.2012/3038

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/03/2010 tarih ve 2006/497-2010/147 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkilinin 28-31 Mart 2006 tarihlerinde Moskovada düzenlenen fuarda sergilenecek ürünlerin taşınması için davalı ile anlaştığını ancak davalının sergilenecek eşyaları süresinde fuara getiremediğini, bu nedenle müvekkilinin bir çok zarara uğradığını ileri sürerek şimdilik 10.000 Euro fuar nedeniyle sarf edilen giderin ve beklenilen faydanın gerçekleşmemesi nedeniyle 1.000,00 YTL'nin ihtar tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili gecikmenin Rusya gümrüğündeki olağanüstü gümrük kontrollerinden kaynaklandığını, eşyaların 29.03.2006 tarihinde fuara ulaşmasına rağmen davacı tarafından teslim alınmadığını gecikme nedeniyle davacının bir zararının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar ve bilirkişi raporlarına göre, gümrükteki gecikmenin mücbir neden olamayacağı, gerçekte bu gecikmeye şoförün sandık anahtarını almadan yola çıkmasının neden olduğu ve TTK'nun 786.maddesinde belirtilen ağır kusur halinin oluştuğu ve davacının tam tazminat isteyebileceği, CMR'nin 17/2.maddesinde yer alan sorumluluktan kurtulma hallerinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle 10.000 Euro'nun 16.05.2006 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi hükümlerince davalıdan tahsiline, fuardan beklenen faydanın gerçekleşmemesi nedeniyle uğranılan zarar isteminin reddine karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve CMR'nin 29.maddesi kapsamında kalan davalı taşıyıcının ağır kusur halinin varlığı karşısında sorumluluğunu sınırlayan veya kaldıran hükümlerden yararlanamayacak olmasına nazaran tam tazminattan sorumlu tutulmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, taşımanın uluslararası olması dikkate alınarak olaya uygulanması gereken Eşyaların Karayolundan Uluslararası Nakliyatı için Mukavele Sözleşmesi’nin (C.M.R.nin) 27/1. maddesinde hak sahibine ödenecek tazminat için yılda % 5 üzerinden temerrüt faizi hesap edileceği hükme bağlanmış bulunmaktadır.

Davada mahkemece yabancı para üzerinden tazminata hükmedildiğine göre % 5 oranında temerrüt faizine hükmedilmesi gerekirken, bu husus gözden kaçırılarak 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesinde yazılı oranda temerrüt faizine hükmedilmesi doğru olmamış ve kararın açıklanan nedenle bozulmasına karar vermek gerekmekte ise de yapılan yanlışlığın yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği anlaşılmakla HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.