Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/12181 K.2012/3938

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/05/2010 tarih ve 2008/156-2010/76 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1986 yılında “Unutamadım”, “Sensiz Yaşayamam” ve “Seviyorum” isimli sinema filmlerinin yapımcısı olduğunu, bu hususun Kültür Bakanlığınca verilmiş eser işletme belgesi ile sabit olduğunu, filmlere ait bazı haklar ve yetkilerin davalıya devredildiğini, FSEK kapsamındaki eserlerin koruma sürelerinin 4110 ve 4630 Sayılı Kanunla 20 yıldan 70 yıla çıkartıldığını, dolayısıyla 1986 yılında alenileşmiş 3 adet filmin 20 yıllık sürelerinin dolduğunu ve uzayan süreler bakımından her türlü mali hakların müvekkiline geri döndüğünü, hal böyle iken davalının,

mevcut filmleri kullandığını ve kopyaları elinde bulundurmak suretiyle müvekkili haklarına tecavüz ettiğini iddia ederek, müvekkilinin filmlerin yapımcısı ve eser sahibi olduğunun, tüm mali haklarının ve yapımcı bağlantılı haklarının müvekkiline ait olduğunun tespitini, vaki muhtemel tecavüzün men'ini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, söz konusu filmlerin 16/05/1995 tarihli sözleşme gereğince mülkiyeti ile birlikte mali haklarının müvekkiline ait olduğunu, müvekkilinin sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan yasal düzenlemeler gereğince ve mülkiyetin devamı boyunca filmlerin çoğaltma ve temsil hakkına sahip olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosyadaki kanıtlara göre, 1986 yılında imal edilen dava konusu filmlerin, bu tarihte yürürlükte bulunan FSEK 8/4 maddesine göre eser sahiplerinin yapımcı olması nedeniyle, 1995 yılında yapılan sözleşme ile hakları devralan kişinin ancak 20 yıllık koruma süresi boyunca davaya konu sinema eserlerini kullanma hakkına sahip olacağı ve 4110 Sayılı Yasa gereği 1995 yılından sonraki dönemlerde 20 yıllık koruma süresi dolan filmlerin koruma süresinin uzatılmasından kaynaklanan eser sahipliği ise, Yasa çıktıktan önceki eser sahibine ve somut olayımızda da filmlerin yapımcısı davacıya döneceğinden gerekçeleriyle, davaya konu filmlerin sözleşme gereği mali haklardan faydalanma hakkının davacıya ait olduğunun tespiti ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

21,15 H · 17,15 PH · 04,00 BK 20.03.2012 - S K