KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/13723 E., 2012/4336 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.12.2009 tarih ve 2009/116-2009/462 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davacı şirkete yangın sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan MN Ofis Mobilya İnş. Ltd. Şti. ne ait işyerinin davalı kurumun sorumluluğunda olan su borusunun patlaması neticesinde maddi hasara uğradığını, ekspertiz raporunda tespit edilen 23.281 TL nin 17/10/2006 tarihinde sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 6.000 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir. Islah dilekçesi ile, dava değerini 16.885,54 TL ye yükseltmiştir.
Davalı vekili, görev, iş bölümü, husumet itirazında bulunmuş, davanın reddini istemiştir. Islah talebini kabul etmediğini, zamanaşımına uğradığını bildirmiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; olayda sigortalının kusurunun bulunmadığı, alacağın rücuen tazminat davası olması sebebiyle zamanaşımı süresinin ödeme tarihinden 2 yıl olduğu, ıslah edilen kısımın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 6.000 TL nin ödeme tarihi olan 17/10/2006 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/13723, K. 2012/4336, 21 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama