Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/15175 K.2012/5283

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/06/2010 tarih ve 2009/108-2010/287 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının “reisvip” ibaresinden oluşan marka tescil istemine “VIP şekil” ibareli 155162 ve 181082 sayılı adına tescilli tanınmış markalarını gerekçe göstererek yaptığı itirazın TPE YİDKnın kararı ile kısmen reddedildiğini ileri sürerek, TPE YİDKnın kısmi red kararının iptalini, tescil olunan davalı markasının hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, kurum işlemlerininın yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin marka tesciliyle davacının markalarının tanınmışlığından yararlanma niyetinin olmadığını, davacı ile ortak faaliyet alanının olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı markaları ile davalı başvurusuna konu “reisvip” ibareli markanın KHKnın 8/1-b maddesi anlamında karıştırma ihtimaline yol açacak ölçüde benzerlik bulunmadığı, “VIP” unsurlu davacı markalarının tanınmış olduğunun güncel delil ve belgelerle ispat edilemediği, davacı markalarının tanınmış olduğu kabul edilse bile markalar arasındaki benzerlik düzeyinin oldukça düşük olması, ürünler arasında hiç bir ilişkinin olmaması, hedef kitlenin oldukça farklı olması nedeniyle davacının KHK nin 8/4. maddesindeki ilave korumadan yararlanmasının da mümkün olmadığı, TPE YİDK kararının doğru olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.