KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/15908 E., 2012/6775 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
356 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Beytüşşebap Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.06.2010 tarih ve 2009/30-2010/28 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı, temsilcisi olduğu şirket ile davalı idare arasında öğrenci taşımaya müteallik sözleşme imzalandığını, şirketin edimini ifa etmesine karşın davalı idarenin borcunu kısmi olarak ödediğini ileri sürerek ödemeyen 9.600 TL'nın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre; davacı ve davalı arasında imzalanan sözleşmenin 37/8. maddesinde yer alan “öğrenci sayısında azalma olabileceği gibi artmada olabilir,ihaleyi alan firma veya şahıs artışı ek ücret talep etmemek şartıyla kabul eder” hükmünün MK'nun 2. maddesi gereğince yüklenici lehine de yorumlanması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.
Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilin aşağıdaki bent dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Ancak, davalı bakanlık harçtan muaf olduğu halde mahkemece davalı aleyhine harca hükmedilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmişse de bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMK'nun 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/15908, K. 2012/6775, 25 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama