Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/16294 K.2012/6542

Taraflar arasında görülen davada Balıkesir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/09/2010 tarih ve 2008/430-2010/209 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Bayındırbank A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada bulunan yatırım hesabındaki parasının izni ve bilgisi olmaksızın dava dışı üçüncü bir kişiye transfer edildiğini ileri sürerek, 10.905,23 TL’nin 26/01/2000 tarihinden itibaren yatırım hesabı faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, Dairemizin 19/06/2008 tarihli bozma ilamına uyulmasına karar vererek yapılan yargılama sonunda, bozma ilamına uygun şekilde bilirkişilerden rapor alındığı gerekçesiyle, davalı Bayındırbank A.Ş. hakkında açılan davanın kabulü ile 10.905,23 TL’nin 26/01/2000 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, diğer davalılar hakkında açılan davanın ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Bayındırbank A.Ş.vekili temyiz etmiştir.

1 – Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, mümeyyiz davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2 – Dava, bankacılık işleminden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davalı Bayındırbank A.Ş. hakkında açılan davanın kabulüne karar verildikten sonra davalı bankanın harçtan muaf olduğu değerlendirilmeksizin davalı banka hakkında yargılama harcına hükmedilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.