Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/2539 K.2011/14772

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/12/2009 tarih ve 2007/453-2009/295 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin “ETİ MEK” markasını 1976 yılında adına tescil ettirdiğini ve o tarihten beri bu markayı aralıksız kullanarak tanınmış marka haline getirdiğini, söz konusu markanın tanınmış marka olarak tescili için davalı kuruma yaptıkları başvurunun nihai olarak reddedildiğini ileri sürerek, davalı TPE YİDK’nun 08.10.2007 tarih ve 2007-M-5955 sayılı kararının iptaline, müvekkili şirket adına tescilli “ETİMEK” markasının tanınmış marka olduğunun tespitine ve tanınmış marka olarak sicile tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum tarafından sunulan belgeler çerçevesinde yapılan inceleme sonucu verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait “ETİ MEK” markasının uzun ömürlü endüstriyel ekmek emtiası yönünden tanınmış olduğu, davacının davaya konu isteminin reddine dair kararın mevzuata uygun olmadığı, ancak tescil isteminin idari prosedüre tabi olduğu ve mahkemece tescil kararı verilemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK’nun 08.10.2007 tarih ve 2007-M-5955 sayılı kararının iptaline, davacı adına tescilli markanın uzun ömürlü endüstriyel ekmek emtiası yönünden 556 sayılı KHK’nin 7/1-i ve 8/4 maddeleri uyarınca tanınmış olduğunun tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.