Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/4123 K.2012/3465

Taraflar arasında görülen davada Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.07.2009 tarih ve 2007/94-2009/321 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.03.2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 31.12.2005 tarihinde yapılan depo yönetimi – alt işveren- hizmet sözleşmesinin davalı şirket tarafından Akyazı Noterliğinin 19 Ocak 2007 keşide tarihli yazılı ihtarnamesi ile sözleşmenin 5.2 maddesine istinaden feshedildiğini, yapılan fesih işleminin kötü niyetli ve haksız olduğunu, davalı şirket yöneticileri ile müvekkil şirket yöneticilerinin 2006 yılı 9. ayında şifai bir toplantı yapıldığını ancak davalı ile bir çözüme ulaşılamadığını ileri sürerek müvekkil şirket tarafından ödenen ve davalı şirket tarafından müvekkiline ödenmeyen fazladan çalışan işçi maaşları olan 69.522 TL,

fazla mesai ücreti olan 53.000 TL, ayrıca ek depo için hizmet bedeli olarak aylık bedeli 31.000 TL’den 11 aylık 341.000 TL’nın faizi ile hesap edilerek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmenin 5.2 maddesi hükmü uyarınca feshedildiğini, 3.21. madde hükmü uyarınca işçilerin prim borcundan davacının sorumlu olduğunu, sözleşmenin depo esasına göre değil hizmet esasına göre yapıldığını, 2.1. maddesi uyarınca depo sayısına göre ücret talep edemeyeceğini, 4.1. maddesi uyarınca da bedelin aylık olarak hizmet karşılığı olarak belirlendiğini ve fazla mesai ücretinin hizmet bedeli içinde olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen sözleşmelerde alt işveren davacı şirket, işçilerin ücretlerinin belirlenmesi ve ücretlerin yürürlükte bulunan mevzuata göre ödenmesinden sigorta primleri ve diğer yasal ödemelerin düzenli olarak yapılmasından sorumlu olduğu, 2005 yılı Kasım ve Aralık ayında ve 2006 yılının tamamında davacı şirketin fazla çalıştırdığı işçilerin maaş ve fazla mesai ücretleri konusunda taraflar arasında düzenlenen sözleşmelerde alt işverenin sözleşme eklerinde belirtilen faaliyetlerinin dışında bir talep oluştuğunda asıl işveren

sorumlularının onayını alacağı, onayın talep formu ile alınacağı belirtildiğinden bu husus ispatlanamadığından alt işveren davacı şirketin asıl işveren davalı şirketten bu hususta talep hakkı bulunmadığı, yine taraflar arasında düzenlenen sözleşmeler ile alt işveren davacı şirketin vereceği hizmetlerin bedeline fazla mesailerin de dahil olması sebebiyle ilave işçiler için ödeme yapıldığı iddiası ile talep hakkı bulunmadığı, ancak taraflar arasında sözleşme yapılırken hizmetin iki depo ile sınırlı tutulduğu, ek depo hizmeti hususunda anlaşma yapılmadığı, bu ihtiyacın sonradan ortaya çıktığı, davacının davalı şirkete ek depo hizmeti verdiği,

bu nedenle ücrete hak kazandığı, davacı ve davalı şirketin kayıtları üzerinde yapılan incelemelere göre davacı tarafın ek depo hizmetleri sebebiyle yaptığı ödemelerin 735.652,30 TL olduğu, buna karşılık davalı şirketin davacı şirkete 545.104 TL ödeme yaptığı, bu hizmetten dolayı davacı şirketin davalı şirketten 190.548,30 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 190.548,30 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. 1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, taraflar arasında 31.12.2005 tarihinde akdedilen depo yönetimi– alt işveren- hizmet sözleşmesinin devamı olarak davacı şirket tarafından ödenen ve davalı şirket tarafından davacıya ödenmeyen fazladan çalışan işçi maaşları, fazla mesai ücreti ve ek depo için hizmet bedelinin tahsiline karar verilmesi istemine ilişkindir.

Dosya içeriğinden anlaşıldığı üzere davalı asıl işverene ait Gemlik/Bursa ve Kuzuluk/Akyazı’da faaliyet gösteren Otomotiv Yan Sanayi Üretim Tesisleri Hammadde ve Sevkiyat Depoları Bölümünde yine sözleşmenin Ek-1 kısmında açıklanan hizmetleri davacı alt işverenin yerine getirmesi için taraflar arasında iki ayrı sözleşme yapıldığı çekişmesizdir. İşbu davada davacı ek bir depo daha işlettiğini belirterek deponun işletme bedelinin tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece ek bir deponun davacı tarafından işletildiği ve davalıya hizmet sunulduğu kabul edilmiş ise de, işletme bedelinin hesap şekli doğru olmamıştır. Zira, bilirkişi raporunda tarafların ticari defterlerinde davalının davacıya ödediği ücret ile davacının ödediği işçilik ücreti arasındaki farka matematiksel olarak hükmedilmiştir.

Oysa mahkemece ek depo ücreti hesap edilirken, öncelikle ek deponun taraflar arasında yapılan diğer sözleşmeler kapsamında bir depo olup olmadığı belirlenip, şayet diğer sözleşmeler kapsamında bir depo ise o sözleşmeler dahilinde, değilse diğer bir deyişle diğer depolardan ayrı müstakil bir depo ise bu deponun işletilmesine davalının da karşı çıkmamış ve benimsemiş olması nedeniyle bunun müstakil bir depo sözleşmesi olduğu ancak taraflarca bir bedel tayin edilmediği nazara alınıp,

Borçlar Kanunu hükümleri gereğince müstakilen işletilen bu depo için istenebilecek tutarın belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.