Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/4132 K.2012/3269

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.10.2009 tarih ve 2008/225-2009/242 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.03.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalılardan Çay İşletmeleri Genel Müdürlüğü vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin çay ürünlerini de içeren '' Tip '' ve '' Ara ...Çay Siyah Çay '' ibareli markalarının bulunduğunu, bu kez '' Tip ...Çay Sİyah Çay '' ibaresinin marka olarak adına tescili için yaptıkları başvurunun, davalının '' ...'' ibareli markasına dayanan itirazı sonucu, diğer davalı TPE.'nce 556 sayılı KHK.'nin 8/1-b maddesi uyarınca reddedildiğini, oysa '' ...'' ibaresinin çay ürününün bir türünü gösterdiğinden kimsenin tekeline verilemeyeceğini, ayrıca markalarının bir bütün olarak incelendiğinde iltibas yaratacak bir benzerliğin bulunmadığını ileri sürerek, davalı TPE-YİDK.'nun 2008/M-2756 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, tarafların dava konusu markalarının esas unsurunun '' ...'' ibaresi olduğu, diğer unsurların ayırt ediciliği sağlayamadığı, '' ...'' ibaresinin çay emteası için vasıf bildirici de olmadığı, dolayısıyla 556 sayılı KHK.'nin 7/1-b ve 8/1-b maddelerindeki koşulların redde mesnet marka sahibi davalı şirket yararına gerçekleştiği ve davalı TPE-YİDK. kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.