Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/448 K.2011/9312

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 26.06.2009 tarih ve 2008/60 - 2009/238 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Özbekistan Taşkent’te kurulu ihracat firması olduğunu, 2000 karton dondurulmuş kayısı kurularını Viyana’daki alıcı firmaya göndermek üzere dava dışı Özaydoğan Ulus. Taş. Ltd. Şti ile anlaştığını, bu firmanın İstanbul'da emtiayı davalılara ait tıra aktardığını ve taşımanın davalılar tarafından gerçekleştirildiğini, ancak malın varma yerinde yapılan kontrolde hasarlı olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek, 20.250 USD hasar bedelinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Özçelik Transport İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti vekili, hasarın, malın müvekkili şirketin aracına İstanbul’da yüklenmesinden daha önce gerçekleştiğini, davacının istediği tazminat içinde yer alan alıcı hasarı ve nakliye ücretini isteyemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Nustur Ulus. Taş. San. Tic. Ltd. Şti. şirket yetkilisi davanın reddini istemiştir.

Davalı Bakırcı Ulus. Nakliye Tic. Ltd. Şti adına dava dilekçesi tebliğ edilmiş, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların, Özbekistan'dan getirilen emtiayı İstanbul'da ihtirazi kayıt ileri sürmeksizin teslim aldıkları, bu durumda emtianın davalı taşıyıcılara sağlam olarak teslim edildiğinin kabulünün gerektiği, aksinin davalılar tarafından kanıtlanamadığı, hasarın İstanbul Avusturya arasındaki taşıma sırasında meydana geldiği, hasarın oluşmasına emtianın istifinin taşımaya uygun yapılmamasının yol açtığı, taşıyıcının %65 oranında kusurlu olduğu, davacının talep ettiği 6.650 USD'yi alıcıya ödediğini ispat edemediği,

bu miktarı davalılardan talep edemeyeceği gerekçesiyle, davalı Bakırcılar Uluslararası Nak. Tic. Ltd. Şti. hakkında açılan davanın açılmamış sayılmasına, diğer davalılar hakkında açılan davanın kısmen kabulü ile 7.507,05 USD'nin dava tarihinden itibaren %5 faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davalılar tarafından taşınan emtianın alıcısına hasarlı teslim edilmesi nedeniyle uğranılan zararın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, bozma ilamının gerekleri yerine getirilmemiştir.

Zira, mahkemece bozma ilamı sonrasında alınan bilirkişi raporunda, davalı taşıyıcıların ihtirazi kayıt sürmeksizin emtiayı teslim aldıkları, bu durumda emtianın kendilerine hasarsız olarak teslim edildiğinin kabul edilmesinin gerektiği açıklanmış olmasına rağmen davalı taşıyıcıların %65 oranında kusurlu oldukları bildirilmiş ve bu rapora mahkeme tarafından itibar edilmiştir. Ancak, %35 kusurun hangi nedenle gönderilene ait olduğu konusunda herhangi bir açıklama yapılmamıştır.

Bu itibarla mahkemece, emtia davalı taşıyıcılara hasarsız olarak teslim edildiğine göre, davalıların hangi nedenle zarardan %65 oranında kusurlu oldukları, %35 kusurun kime ait olduğu ve hangi davranışlarının kusur olarak nitelendirildiği konusunda başka bir bilirkişi heyetinden denetime elverişli rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Öte yandan, CMR’nin 23/4 maddesi uyarınca navlun ücreti ve gümrük vergilerinden de taşıyıcının sorumlu olduğunun gözden kaçırılarak, davalıların yalnızca hasar bedelinden sorumlu tutulmaları doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.