Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/6103 K.2011/16091

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.02.2010 tarih ve 2008/486 - 2010/59 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin Nizip şubesinden 150 kg ve 350 kg Antep Fıstık içini taşımak üzere davalıya verdiğini, teslim yeri olarak yine Antalya/Muratpaşa şubesinin belirtildiğini, gönderen ve teslim alan olarak ise kendi ismini bildirdiğini, oysa kargonun müvekkili tarafından tanınmayan üçüncü bir kişiye teslim edildiğini ileri sürerek 20.03.2008 tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte 12.500 YTL'nın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şirket merkezinin Üsküdar/İstanbul olması sebebiyle yetki itirazında bulunduğu gibi, dava konusu yapılan kargo içeriğinin ve bedelinin belli olmadığını, davacı tarafından verilen sözlü talimat üzerine kargoların ...'ya teslim edildiğini, her iki kargo gönderisi arasında 10 günlük bir sürenin olduğunu, ilk kargonun yanlış kişiye teslim edildiğinin anlaşılması halinde ikinci kargonun gönderilmesinin hayatın olağan akışına aykırı olacağını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamının incelenmesi ile, davalı tarafın, kargoların davacı talimatı ile üçüncü kişiye teslim edildiğine dair yazılı delil sunmadığı gibi yemin teklifinde de bulunmadığı, bu suretten kargo bedelini tazmin yükümlülüğü altında olduğu gerekçesiyle davanın 4.750,00 TL'lık kısmı bakımından kabulü ile kargo teslim tarihi olan 22.03.2008 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekilil temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.