Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/6532 K.2011/17187

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/12/2009 tarih ve 2007/325-2009/593 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait muhtelif ilaç ve malzemelerin müşterilere teslim edilmek üzere davalı kargo şirketinin ilgili şubesine teslim edildiğini, davalının paketleri müvekkilinin talimatına uygun olarak doğrudan müşterilerin ad ve adreslerine teslim etmesi gerekirken, davacı şirket çalışanına elden teslim ettiğini, bu şahsın ilaçları peşin para ile 3. kişilere satarak haksız kazanç elde ettiğini, bu kapsamda davalının taşıma sözleşmesine aykırı davranması dolayısıyla müvekkilinin müşteri kaybı, kar kaybı ve satışlarda azalma olduğunu belirterek, 1,00 TL munzam zarar, 1,00 TL yoksun kalınan kar ve 10.000,00 TL ilaç ve malzeme bedelinin fatura tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüd faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin taşımayı usulüne uygun olarak yerine getirerek kargoyu alıcı şirket çalışanına teslim ettiğini, kusurunun bulunmadığını, davacının kendi çalışanının kusurundan kendisinin sorumlu olacağını, taşıma sözleşmesi yapılırken kargo muhteviyatının ne olduğunun müvekkiline bildirilmediğini, müvekkilinin hiçbir sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalının emtiaları alıcısına teslim etmek üzere 08.12.2006 tarihinde teslim aldığı ve bu suretle emtianın zilyetliğinin davalıya geçtiği, davalının, davacının talimatına aykırı olarak emtiayı alıcı yerine başka bir kişiye teslim etmek suretiyle basiretli bir tacir gibi davranmadığı, TTK m.782 gereğince, davalının mahiyetinde çalışan kişilerin davranışlarından ve kusurlarından sorumlu olduğu,

3065 sayılı KDV Kanunu'nun 8. ve 10. maddeleri uyarınca vergi yükümlülüğünün satılan malın alıcısına teslimi ile doğacağı, bu kapsamda faturada yazılı malların alıcısına teslim edilmemesi dolayısıyla KDV alacağının doğmayacağı, munzam zarar ve yoksun kalınan karın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 9.518,52 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.